ÁÈÇÍÁ-Ï Ðñüåäñïò ôçò Äçìïêñáôßáò Ê. Ðáðïýëéáò äÝ÷åôáé ôçí õðïõñãü Ðáéäåßáò Aííá Äéáìáíôïðïýëïõ (öùôïãñáößá)  êáé ôá ìÝëç ôïõ Åèíéêïý Óõìâïõëßïõ Eñåõíáò êáé Ôå÷íïëïãßáò. (EUROKINISSI-ÃÉÙÑÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÉÍÇÓ)

Άννα Διαμαντοπούλου

Η συνέντευξη με την Άννα Διαμαντοπούλου πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011, όταν η ίδια ήταν Υπουργός Παιδείας και οι περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές τελούσαν υπό κατάληψη, καθώς οι φοιτητές αντιδρούσαν στα μεταρρυθμιστικά μέτρα που είχαν προταθεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα νομοσχέδιο δημιουργεί ένταση, ρήξεις και κινητοποιήσεις στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά σίγουρα αυτήν τη φορά υπάρχουν διαφορές και στα ζητήματα που «αγγίζει» αλλά και στην ισορροπία των δυνάμεων που δημιουργούν τα όσα συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτό. Έχοντας την αίσθηση ότι πολλά ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί, προσκαλέσαμε την Υπουργό Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης να απαντήσει στις ερωτήσεις μας αλλά και στις ερωτήσεις που εσείς θέσατε μέσα από το mycampus.gr και η ανταπόκριση ήταν θετική. Όπως θα διαπιστώσετε, είναι πολλά τα θέματα που μας απασχόλησαν και καλύπτουν μεγάλο μέρος των όσων συζητάμε αυτές τις μέρες στα αμφιθέατρα αλλά και των όσων σχετίζονται με τη φοιτητική καθημερινότητα. Το ακαδημαϊκό έτος 2011 – 2012, μια φορά, θεωρείται ορόσημο και παρακάτω θα καταλάβετε γιατί.

Συνέντευξη στους: Κώστα Γιάντσιο και Μαρίνα Καρπόζηλου

Υπάρχει κάτι από προηγούμενους νόμους που δεν είχε εφαρμοστεί ή είχε «παγώσει» και επανέρχεται με το δικό σας νομοσχέδιο;

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι ο νόμος αυτός είναι μέρος μιας ευρύτερης μεταρρύθμισης στην Παιδεία. Είναι ο πέμπτος μιας σειράς νόμων, που αφορούσαν στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στη δια βίου μάθηση, στην τεχνολογική εκπαίδευση και άλλους τομείς ενώ θα ακολουθήσουν τα νομοσχέδια για την έρευνα και για το νέο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ.
Ο νέος νόμος προφανώς και λαμβάνει υπ’ όψιν σημαντικές αλλαγές που ξεκίνησαν στο παρελθόν με στόχο να βελτιωθούν ή να υλοποιηθούν, π.χ. η αξιολόγηση.

Μετά από τις τόσο έντονες αντιδράσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας, μπορούν να βρεθούν τελικά σημεία σύγκλισης;

Ποτέ δεν έχει υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στην παιδεία χωρίς έντονες αντιδράσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας. Π.χ. ο νόμος 1268/82, στον οποίο σήμερα πολλοί ομνύουν, είχε και αυτός τότε πολεμηθεί ως αντισυνταγματικός και ανεφάρμοστος, για να αποδειχθεί τελικά ο μακροβιότερος όλων. Όμως στην ζωή τίποτε δεν είναι στατικό και ο χώρος της παιδείας είναι κατ’ εξοχήν χώρος, αμφισβήτησης, ρήξης, εξέλιξης αλλά και σύγκλισης. Και επειδή η παιδεία αφορά το σύνολο της κοινωνίας μας, η ευρύτερη κοινωνική και πολιτική αποδοχή ενός νόμου διευκολύνει τις συγκλίσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι δεκάδες οι ρυθμίσεις που προέκυψαν από την αποδοχή προτάσεων που κατατέθηκαν επί του συγκεκριμένου, σε όλες τις φάσεις κατάρτισης του νόμου. Τώρα είναι η ώρα της εφαρμογής, για να εντοπίσουμε τυχόν αδυναμίες και να προχωρήσουμε στη συνέχεια σε σχετικές βελτιώσεις.

Θεωρείτε πως έχουν γίνει λάθη στους μέχρι τώρα χειρισμούς σας;

Όποιος υποστηρίξει ότι δεν κάνει λάθη, είτε δεν κάνει τίποτε, είτε απλώς δεν είναι ειλικρινής. Η αναγνώριση ότι υπήρχαν καλύτερες ρυθμίσεις από τις αρχικά προταθείσες οδήγησαν στις αλλαγές που προανέφερα. Τελικά ο επιτυχής χειρισμός κρίνεται από το αποτέλεσμα, σε ποιο βαθμό δεν αλλοιώνεται η βασική πολιτική σου επιλογή, και ποιο βαθμό αποδοχής έχει.. 

Το άσυλο καταργήθηκε πλήρως ή θα επαναπροσδιοριστεί ώστε η αστυνομία να έρχεται πρώτα σε συνεννόηση με τις Αρχές του κάθε ιδρύματος προκειμένου να παρέμβει, ή θα έχει πλήρη ελευθερία κινήσεων;

Το άσυλο καταργήθηκε. Θεωρώ ότι ή απόφαση αυτή ήταν η μεγαλύτερη προσφορά για την αποκατάσταση της έννοιας του ασύλου, και του ιστορικού βάρους που εξέφραζε. Άλλο άσυλο ιδεών και ελεύθερης έκφρασης και άλλο άσυλο στην κυριαρχία δυναμικών μειοψηφιών, και ποινικά κολάσιμων πράξεων. Η κατάργηση του ασύλου δεν σημαίνει ελεύθερη και ανεξέλεγκτη παρέμβαση της αστυνομίας. Όμως ο πρύτανης, ως υπεύθυνος για την προστασία προσωπικού και περιουσίας μπορεί να καλέσει την αστυνομία όταν αυτή διακυβεύεται, όπως θα έκανε κάθε καλός νοικοκύρης στο σπίτι του, κάθε προϊστάμενος στην χώρο ευθύνης του. Και στη Δημοκρατία η Αστυνομία ασχολείται με τις αξιόποινες πράξεις όπου και αν συμβαίνουν. 

Ισχύει πως θα υπάρχει πλαφόν στη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων; Ειδικότερα πως πρόκειται να χρηματοδοτηθεί η επιστημονική έρευνα που και πριν την οικονομική κρίση αντιμετώπιζε προβλήματα εξεύρεσης πόρων;

Η πολιτεία έχει υποχρέωση να χρηματοδοτεί την Ανώτατη Εκπαίδευση με όλα τα απαραίτητα κονδύλια για την εύρυθμη λειτουργία της. Την υποχρέωση αυτή σεβόμεθα απολύτως, και ουδέποτε υπήρξε θέμα με τις μισθοδοσίες ή τα λειτουργικά έξοδα, που καταβάλλονται στο ακέραιο. Αυτό που αλλάζει είναι ότι ένα ποσοστό κάθε πρόσθετης χρηματοδότησης συνδέεται πλέον με την αξιολόγηση και την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, ως κίνητρο για την βελτίωση του παρεχόμενου επίπεδου σπουδών. Το ίδιο ισχύει και για την Έρευνα, η οποία συνδέεται πλέον άμεσα με την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και παραγωγικές ανάγκες της Χώρας. Κάντε λίγη υπομονή και μέσα από τη νέα νομοθετική πρωτοβουλία που θα δοθεί σε διαβούλευση τις επόμενες εβδομάδες θα διαπιστώσετε ότι η Έρευνα όχι μόνο θα αναβαθμιστεί αλλά θα καταστεί ένας από τους βασικούς πυλώνες για την ανάπτυξη της χώρας.

«Η εξωτερική αξιολόγηση και η πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών, των Σχολών και γενικά των Α.Ε.Ι. από την ΑΔΙΠ αποτελεί πλέον προϋπόθεση για την έγκριση λειτουργίας και τη χρηματοδότηση από την Πολιτεία», έχετε αναφέρει. Δηλαδή ένα Ίδρυμα που δεν αξιολογήθηκε θετικά, είναι καταδικασμένο;

Δεν υπάρχει άσπρο-μαύρο, αλλά και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε σε μια λογική ότι κάτι που κρίθηκε σωστό πριν από είκοσι χρόνια, μπορεί να συνεχίζει ως είχε. Δεν μπορεί να παραδίδουμε την νέα γενιά στο αλάθητο του οιουδήποτε. Η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία ή καταδίκη αλλά μια ευκαιρία για τη βελτίωση της λειτουργίας και τη διόρθωση λαθών και αδυναμιών. Για όσα ήδη λειτουργούν πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες προσαρμογές, για τα νέα να αποδεικνύεται ότι ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα ποιοτικά κριτήρια.

Πώς φαντάζεστε το μέλλον των φοιτητικών παρατάξεων, και συγκεκριμένα της ΠΑΣΠ για την οποία γίνεται και πολύς λόγος τις τελευταίες μέρες;

Θεωρώ ότι οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν ανάγκη αναπροσανατολισμού, με πρώτο και κύριο στόχο την ενιαία έκφραση όλων των φοιτητών μέσα από μια νέα ΕΦΕΕ και ΕΣΕΕ. Δεν μπορούν να έχουν πλέον τον ίδιο ρόλο και λόγο στην διοίκηση των ιδρυμάτων, όπου δοκιμάστηκαν για πολλά χρόνια και δυστυχώς απέτυχαν. Αντί του έλεγχου και εξυγίανσης νοσηρών φαινομένων, εντάχθηκαν στο σύστημα, και συνέβαλαν στο βαθμό που τους αναλογεί στις γνωστές παθογένειες των ΑΕΙ. Αντίθετα, όλοι οι φοιτητές πρέπει να συμβάλουν στην ουσιαστική εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα που προβλέπει ο νέος νόμος (το Συμβούλιο του Ιδρύματος, την Σύγκλητο, τις κοσμητείες, τις συνελεύσεις τμημάτων – με θέσεις πάνω στο κάθε θέμα που συζητείται – αλλά ακόμη περισσότερο στα όργανα όπως το Συμβούλιο Φοιτητικής Μέριμνας και το Συμβούλιο Σπουδών στα οποία εκπροσωπούνται κατά 40%, αλλά και την ΑΔΙΠ, όπου αναμένεται εκπρόσωπος της ΕΦΕΕ/ΕΣΕΕ. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος των φοιτητών στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου των καθηγητών. Οι παρατάξεις είναι εθελοντικές ενώσεις προσώπων στη βάση ιδεών και προτάσεων και έχουν ρόλο στο φοιτητικό σύλλογο.

Say Something

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.